English:
From the bones we shall build Him a temple. Loosely translated, that is the message Black Witchcraft conveys through the title of its second album, Ex Ossibus Templum Ei Erigemus. With song titles such as Temple of Bones, Dance on Piles of Corpses and Devil’s Wrath, it soon becomes clear that the Polish duo has no intention of opening the doors of this temple to daylight.
Black Witchcraft made quite an impression on me with last year’s debut Stare into the Blackest Depths of Hell, an album I eventually awarded 90/100. Back then, it was particularly the hellish pace, raw production and surprisingly varied take on second-wave Black Metal that caught my attention. Barely a year later, Gavron and Jh return with a second full-length, and rather than simply repeating what worked so well the first time around, Ex Ossibus Templum Ei Erigemus shows a band willing to stretch its material considerably further.
The foundation remains traditional Black Metal, dark and raw, but this time Black Witchcraft seems less interested in constantly charging ahead at full speed. Faster outbursts are regularly interrupted by slower passages in which riffs are allowed to stretch out and repetition takes on a much greater role. It is precisely here that the album develops its most threatening character. The music begins to drag and takes on something ceremonial, as if the songs are slowly circling the same dark centre.
Signum Diaboli sets the tone without wasting much time, while Death, My Dear Companion and Temple of Bones increasingly demonstrate that atmosphere is every bit as important as aggression. The production again works strongly in the band’s favour. Everything remains raw enough to preserve the necessary sharp edges, yet the instruments never disappear into a wall of noise. The guitars in particular are given enough space for the repetitive patterns to work their way under the skin.
As the album progresses, the compositions become longer. Dance on Piles of Corpses and Harbinger of Chaos further develop the combination of aggression and more drawn-out passages before the nine-minute Devil’s Wrath closes the album. Here, Black Witchcraft takes all the time it needs to gradually build tension, making it clear just how much the duo’s songwriting has developed since the debut.
The keyboards are used sparingly throughout. Their main purpose is to add depth to certain passages and strengthen the ritualistic character without pushing the guitars into the background. That restraint is important, because ultimately Ex Ossibus Templum Ei Erigemus remains very much a riff-driven Black Metal album.
Where Stare into the Blackest Depths of Hell often grabbed you by the throat through sheer momentum, its successor is more willing to let the darkness slowly settle in. That does not make Black Witchcraft any less vicious; it simply gives the aggression more room to breathe. The combination of raw violence, slower hypnotic passages and subtle keyboards makes this feel less like a repetition of the debut and more like its natural continuation.
After the 90/100 I gave their debut, expectations were understandably high. Ex Ossibus Templum Ei Erigemus confirms that Black Witchcraft was not merely a lucky discovery. The temple has been built, the bones are in place, and this time the Polish duo seems perfectly content to keep you inside a little longer.
Nederlands:
Uit de beenderen zullen wij Hem een tempel bouwen. Vrij vertaald is dat de boodschap die Black Witchcraft meegeeft aan de titel van zijn tweede album, Ex Ossibus Templum Ei Erigemus. Met titels als Temple of Bones, Dance on Piles of Corpses en Devil’s Wrath wordt al snel duidelijk dat het Poolse duo niet bepaald van plan is om de deuren van deze tempel voor het daglicht open te zetten.
Black Witchcraft maakte vorig jaar behoorlijk indruk op me met het debuut Stare into the Blackest Depths of Hell, een album dat ik uiteindelijk met 90/100 beoordeelde. Destijds waren het vooral het helse tempo, de rauwe productie en de verrassende variatie binnen die duidelijk door de tweede golf geïnspireerde Black Metal die mijn aandacht trokken. Nauwelijks een jaar later keren Gavron en Jh terug met een tweede langspeler. In plaats van simpelweg te herhalen wat de eerste keer zo goed werkte, laat Ex Ossibus Templum Ei Erigemus horen dat Black Witchcraft zijn materiaal verder durft uit te rekken.
De basis blijft traditionele, donkere en rauwe Black Metal, maar ditmaal lijkt Black Witchcraft minder geïnteresseerd in voortdurend op volle snelheid vooruit razen. Snelle uitbarstingen worden regelmatig onderbroken door tragere passages waarin riffs langer mogen blijven hangen en herhaling een grotere rol krijgt. Juist daar krijgt de plaat zijn meest dreigende karakter. De muziek begint te slepen en krijgt iets ceremonieels, alsof de nummers langzaam rond hetzelfde duistere middelpunt cirkelen.
Signum Diaboli zet de toon zonder veel omwegen, waarna Death, My Dear Companion en Temple of Bones steeds duidelijker laten horen dat atmosfeer minstens zo belangrijk is als agressie. Ook de productie werkt opnieuw sterk in het voordeel van de band. Alles klinkt ruw genoeg om de scherpe rand te behouden, maar de instrumenten verdwijnen nergens in een muur van ruis. Vooral de gitaren krijgen voldoende ruimte om de repetitieve patronen langzaam onder de huid te laten kruipen.
Naarmate het album vordert, worden de composities langer. Dance on Piles of Corpses en Harbinger of Chaos bouwen verder op de combinatie van agressie en meer uitgesponnen passages, voordat het ruim negen minuten durende Devil’s Wrath de plaat afsluit. Hier neemt Black Witchcraft alle tijd om de spanning langzaam op te bouwen en wordt duidelijk hoeveel het duo op compositorisch vlak sinds het debuut heeft bijgeleerd.
De keyboards worden daarbij terughoudend ingezet. Ze dienen vooral om bepaalde passages meer diepte te geven en versterken het ritualistische karakter zonder de gitaren naar de achtergrond te drukken. Dat is belangrijk, want uiteindelijk blijft Ex Ossibus Templum Ei Erigemus vooral een riffgedreven Black Metal-plaat.
Waar Stare into the Blackest Depths of Hell je vaak puur door zijn enorme voortvarendheid bij de keel greep, laat de opvolger de duisternis vaker langzaam binnensijpelen. Dat maakt Black Witchcraft geen greintje minder venijnig; de agressie krijgt simpelweg meer ruimte om te ademen. De combinatie van rauw geweld, tragere hypnotiserende passages en subtiele keyboards zorgt ervoor dat dit niet voelt als een herhaling van het debuut, maar als een logische volgende stap.
Na de 90/100 die ik het debuut gaf, lagen de verwachtingen vanzelfsprekend hoog. Ex Ossibus Templum Ei Erigemus bevestigt dat Black Witchcraft destijds niet zomaar een gelukkige ontdekking was. De tempel is gebouwd, de beenderen liggen op hun plaats en ditmaal lijkt het Poolse duo er bijzonder veel genoegen in te scheppen je wat langer binnen te houden.
90/100