English:
It took no less than five years for Doodswens to return with new material. In the meantime, Fraukje has definitively hung up her guitar and fully dedicated herself to her work as a photographer. However, this certainly does not mark the end of the band. Inge continues to push forward relentlessly and now carries the project largely on her own shoulders on this new album.
In addition to her familiar place behind the drum kit, she also handles the vocals this time around, something she had already proven herself capable of in convincing fashion before. I personally witnessed this back in 2022 during a performance in my hometown of Sittard, where she effortlessly combined both roles.
Nowadays, Inge is joined by Riccardo Subasi on bass and Peter “Rebel” Myatezhnik on guitar, a name many will undoubtedly recognize from Dödsrit and Shagor. Both musicians had already appeared on the 2024 live album, and it clearly shows that this line-up has become well-rehearsed and tightly knit over time.
Musically, there is also a noticeable progression compared to Lichtvrees. The compositions feel more mature, the production hits harder, and the songs display greater dynamics and confidence. Still, something is missing to truly elevate the band above the crowd. As solid and intense as everything sounds, a fully distinctive identity or unmistakable signature is still somewhat absent. Because of that, the music occasionally remains confined within the familiar boundaries of the genre instead of carving out a truly unique space of its own.
That being said, the album certainly manages to hold the listener’s attention. The heavier passages, particularly on tracks like The Black Flame, personally resonate with me the most, but there remains a lingering sense that the band occasionally plays things a bit too safe. As mentioned before, this is undeniably a step forward compared to Lichtvrees, though there is still plenty of room for further growth and development.
When it comes to the production, Sebastiaan van Bijlevelt has absolutely nailed it. The thunderous bass lines provide a massive foundation, while the abrasive guitars immediately grab you by the throat and refuse to let go. In between, the drums are woven into the mix with both power and clarity, topped off by Inge’s mournful vocals that add an extra layer of emotional intensity. Everything sounds heavy, raw, and surprisingly balanced at the same time — an undeniably impressive production job.
Precisely because of that, the musical potential of Doodswens becomes even more apparent. The band clearly possesses all the right ingredients: convincing performances, strong production, and a solid sense of atmosphere. Yet, as stated before, what still seems to be lacking is that truly unique identity — the element that allows a band to completely separate itself from the rest of the contemporary black metal landscape. Once that final piece of the puzzle falls into place, this could genuinely evolve into something truly remarkable.
Nederlands
Het duurde maar liefst vijf jaar voordat Doodswens met nieuw werk op de proppen kwam. In de tussentijd heeft Fraukje de gitaar definitief aan de wilgen gehangen en zich volledig toegelegd op haar werk als fotografe. Toch betekent dat allerminst het einde van de band. Inge blijft namelijk onverminderd voorthameren en trekt het geheel nu grotendeels eigenhandig vooruit op het nieuwe album.
Naast haar vertrouwde plek achter het drumstel neemt ze ditmaal ook de vocalen voor haar rekening, iets wat ze overigens al eerder overtuigend liet zien. Zo zag ik haar in 2022 tijdens een optreden in mijn eigen woonplaats Sittard beide rollen moeiteloos combineren.
Tegenwoordig wordt Inge bijgestaan door Riccardo Subasi op bas en Peter “Rebel” Myatezhnik op gitaar, een naam die liefhebbers ongetwijfeld zullen kennen van Dödsrit en Shagor. Beide heren waren overigens ook al te horen op het livealbum uit 2024, waardoor duidelijk merkbaar is dat deze line-up inmiddels uitstekend op elkaar is ingespeeld.
Ook muzikaal is er sprake van een duidelijke vooruitgang ten opzichte van Lichtvrees. De composities klinken volwassener, de productie steviger en de songs tonen meer dynamiek en zelfvertrouwen. Toch ontbreekt er nog iets om echt boven het maaiveld uit te steken. Hoe degelijk en intens het allemaal ook gebracht wordt, een volledig eigen smoel of een echt onderscheidende identiteit lijkt voorlopig nog wat uit te blijven. Daardoor blijft de muziek soms iets te veel hangen binnen de vertrouwde kaders van het genre, zonder die ene uitgesproken signatuur die een band onmiddellijk herkenbaar maakt.
Het album weet wel je aandacht vast te houden, de zwaardere passages als bijvoorbeeld The Black Flame vallen dan bij mij persoonlijk enorm in de de smaak maar het blijft wel een gegeven dat er iets teveel op zekerheid wordt gespeeld. Zoals gezegd, zeker een vooruitgang vergeleken met Lichtvrees maar er kan nog flink aan de weg gewerkt worden.
Wat de productie betreft heeft Sebastiaan van Bijlevelt het werkelijk perfect on point gekregen. De dreunende baslijnen vormen een massief fundament, terwijl de schurende gitaren je meteen bij het nekvel grijpen en geen moment meer loslaten. Daartussen zijn de drums krachtig maar helder verweven, met daaroverheen de klaaglijke vocalen van Inge die het geheel van extra intensiteit voorzien. Alles klinkt zwaar, rauw en tegelijk verrassend uitgebalanceerd, absoluut een productie van hoog niveau.
Juist daardoor komt ook de muzikale potentie van Doodswens sterk naar voren. De band beschikt duidelijk over de juiste ingrediënten: overtuigende uitvoeringen, een sterke productie en voldoende sfeer. Maar zoals gezegd ontbreekt voorlopig nog die volledig eigen smoel, dat unieke karakter waardoor een band zich echt losmaakt van de rest van het hedendaagse blackmetalveld. Zodra dat laatste puzzelstukje op zijn plaats valt, kan dit echter uitgroeien tot iets écht indrukwekkends.
80/100
Doodswens:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Svart Records:
Svart Records Website
Bandcamp
Facebook
Instagram