ENGLISH:
“An ode to Neanderthals,” is how the bands themselves describe this 7-inch split pressed on cleft flint. And honestly: with the cover art, a prehistoric hand axe gleaming invitingly as if it just finished cracking a skull, I’m sold instantly.
“Vuist en Bijl” is the contribution from Utrecht-based Grafjammer. A band with a rock-solid live reputation and members who have more than earned their stripes, and scars. Neanderthals already roamed the Utrechtse Heuvelrug some 80,000 years ago, and an Ice Age hearth pit was even found within the city limits. Coincidence? Grafjammer sound like they were personally there.
The track starts slow, with a strikingly loutish bass drum that hits like a beer-breath haymaker against the side of my head. No triggers here, just a club smashing skin. The basslines snake their way through the tremolo-driven guitar work. Once word-wizard Jorre raises his highly intelligible throat with urgent force, the tempo kicks up. The melancholy is done for—here comes the cruder chopping and pounding. Fast double bass passages, driving punk rock, all delivered with the subtlety of a cave drawing scratched with a bone. Killer production, lads!
Skin-pummeler Rob Koopman, also known as Jicht, beats everything to pieces as if his life (or afterlife) depends on it. Man, what a drummer. All or nothing! The filthy guitar solos leave you wanting more, and it remains impressive how Grafjammer effortlessly shifts between rock ’n roll, punk, and black metal without tripping over a loose flint. Before you know it, the track is over. Huh, already? The counter reads 4:17. Time flies when you’re having fun.
Then it’s time for Wurgilnõ from the south of the country. “Vuur en Steen” opens with a crackling wood fire, immediately setting the scene: caves, wall paintings, soot-black ceilings. Neanderthals once roamed the Meuse region with their flint tools, hunting mammoths—whose bones and molars still regularly surface during sand excavation. This music feels like the soundtrack to all of that.
Wurgilnõ is the project of this magazine’s own breadwinner, Peter Savelkoul. No, no bribes were involved in this piece (a threatening glare with a pointed finger proved more than sufficient). Wurgilnõ opts for a more old-school black metal approach: raging tremolos, thunderous blast beats, and vocals that rasp like a hoarse crow with a toothache. Exactly as it should be! The lyrics are intermittently intelligible but leave plenty to the imagination. A tasty guitar solo is present here as well.
I usually avoid programmed drums like the plague, but they don’t bother me here, they’re convincingly done. Around the three-minute mark I fear the track is already over, but luckily not! A moody dungeon synth interlude marks the transition to the second part, where the drums suddenly switch to a waltz rhythm while the bass keeps pounding away at sharp angles. Yes indeed, Wurgilnõ also knows how to keep a song exciting!
From highly unreliable sources I’ve learned that Roland has been fired and replaced by a real drummer: one who drinks, eats, and smells absolutely awful. That makes me very curious about Wurgilnõ’s future output!
This must-have split is released by Smeerenburgh Grammofoon in a limited run of 100 copies, finished in bone-splintering blood-splatter colors. Rumor has it they’re flying off the counter like freshly roasted mammoth steaks. So be quick!
85/100
DUTCH:
“Een ode aan Neanderthalers”, zo wordt de 7-duims gespleten vuursteenpersing van Wurgilnõ en Grafjammer door de bands zelf omschreven. En eerlijk is eerlijk: met de cover art – een prehistorische vuistbijl die uitnodigend glimt alsof ’ie zojuist nog een schedel heeft gekloofd – ben ik meteen verkocht.
“Vuist en Bijl” is de bijdrage van het Utrechtse Grafjammer. Een band met een ijzersterke live-reputatie en bandleden die hun strepen en littekens ruimschoots hebben verdiend. Neanderthalers trokken zo’n 80.000 jaar geleden al over de Utrechtse heuvelrug. In de stad zelf is ook een haardkuil uit de Oude Steentijd gevonden. Toeval? Grafjammer klinkt in elk geval alsof ze er persoonlijk bij waren. Het nummer start traag, met een opvallend lompe bassdrum die binnenkomt als een bieradem-beuk tegen de zijkant van m’n kop. Geen triggers en zo bij deze gasten, maar gewoon een knuppel op een vel. De baslijnen slingeren meanderend door het tremolerende gitaarwerk. Zodra woordentovenaar Jorre zijn zeer verstaanbare strot vol urgentie opzet, gaat het tempo omhoog. Het is gedaan met de weemoed en hier komt het grovere hak- en beukwerk. Snelle double bass-stukken, stuwende punkrock, en alles met de subtiliteit van een rotstekening die met een bot is gekrast. Heerlijke productie, mannen! Vellenknotser Rob Koopman – ook wel Jicht – slaat alles aan gort alsof zijn leve(n/r) ervan afhangt. Man, wat is dat een drummer. Alles of niets! De vuige gitaarsolo’s smaken naar meer, en het blijft indrukwekkend hoe Grafjammer moeiteloos schakelt tussen rock ’n roll, punk en black metal zonder ook maar één keer te struikelen over een losliggende vuursteen. Voor je het weet is het nummer voorbij. Huh, nu al? Toch tikt de teller 4:17 aan. Time flies when you’re having fun.
Dan is het tijd voor Wurgilnõ uit het zuiden des lands. “Vuur en Steen” opent met een knapperend houtvuur en zet meteen het decor van grotten, muurtekeningen en roetzwart plafond neer. Neanderthalers zwierven hier door de Maasstreek met hun vuurstenen werktuigen, jagend op mammoeten, waarvan botten en kiezen nog steeds regelmatig opduiken bij zandwinning in die contreien. Deze muziek voelt als de soundtrack bij dat alles. Wurgilnõ is het project van de broodheer dezes magazines, Peter Savelkoul. Nee, er zijn geen steekpenningen gevallen voor deze pennenvrucht (een dreigende blik met wijzende vinger bleek ruimschoots voldoende). Wurgilnõ hanteert een meer old school black metal-benadering: razende tremolo’s, donderende blastbeats en zang die krast als een schorre kraai met kiespijn. Precies zoals het hoort! De teksten zijn bij vlagen te volgen maar laten ook over aan de verbeelding. Ook hier ontbreekt een smakelijke gitaarsolo niet. Cumpjoeterdrums mijd ik als de builenpest, maar hier stoort het niet perse: ze zijn overtuigend geprogrammeerd. Na drie minuten vrees ik dat het nummer al ten einde is, maar gelukkig niet! Een sfeervol dungeon synth-stukje markeert de overgang naar het tweede deel, waar de drums plots in driekwartsmaat gaan terwijl de bas lekker hoekig door blijft beuken. Ja hoor, ook Wurgilnõ weet hoe je een nummer spannend houdt! Uit uiterst onbetrouwbare bronnen heb ik begrepen dat Roland is ontslagen en vervangen door een échte drummer: eentje die zuipt, vreet en ontzettend stinkt. Dat maakt me nieuwsgierig naar toekomstig werk van Wurgilnõ!
Deze must-have splijt is uitgebracht door Smeerenburgh Grammofoon in een gelimiteerde oplage van 100 stuks, uitgevoerd in botversplinterende bloedspletter kleuren. Naar verluidt vliegen ze als vers geroosterde mammoetlap over de toonbank. Dus wees er snel bij!
85 vuistbijlen