ENGLISH:
As a fresh addition to the Merg & Been team, I wanted to immediately show my best side: writing reviews. Only… my taste is selective, and much of contemporary black metal just doesn’t stick with me. Sifting through the digital folders of new releases the editorial team throws at my feet, feels more like sorting trash than discovering music. Cherry-picking, I admit. But after the umpteenth soul-crushing hipster release, drum machines that sound like they were programmed on a Casio, lo-fi garbage recorded with a potato, and – Satan help us – even a gabber-black metal album, I start to realize that I’m becoming… no, I am an old curmudgeon.
Just when I was about to hang up my pen, I stumbled across Unveiled Nightsky, the new album from the Scottish project Winter Eternal, originally from Greece. The blue cover exudes second-wave vibes and immediately caught my eye. I hit ‘play’, and before I knew it, I was halfway through the album without any urge to take off my headphones. Infectious, melodic black metal reached my spoiled ears: just like the ’90s, but with a crisp, more modern production. Norwegian atmospheres à la Ulver blend here with Swedish melodies reminiscent of Dissection and Sacramentum.
This is already the band’s fifth album. Everything at Winter Eternal revolves around melody and an intense emotional atmosphere. The tremolo riffs and melodic lines may not always be super original, but they are incredibly addictive and put a wide grin on my face as a bona fide ’90s kid. The throbbing bass is clearly audible in the mix, harmoniously complements the guitars, and frequently takes the spotlight. Just listen to the bass line on “Unveiled Nightsky”: brilliant.
Session drummer V. Nuctemeron lays down a solid and professional foundation. Everything sounds controlled and balanced. Blastbeats are enriched with subtle hi-hat accents and interesting cymbal work, while rhythms effortlessly alternate with solid double bass stamping. Soulreaper delivers his intense screams and gives everything he’s got. Sometimes his voice cracks of emotion, and it hits hard. The infectious riffs keep burrowing eagerly into my ears. And the intro of “Echoes of a Fallen Crown”, yes those incredible bass lines again.
The album closes with the stunning “Drifting into the Depths of Oblivion”, featuring acoustic guitars and cellos. Even here, the spirit of Ulver lingers, and I can’t hold back a lump in my throat and a hidden tear… What an album! Winter Eternal proves that black metal is far from dead.
95/100
NEDERLANDS:
Als kersverse aanwinst van het Merg & Been-team wil ik me meteen van mijn beste kant laten zien: reviews schrijven. Alleen… mijn smaak is selectief, en veel hedendaagse black metal blijft bij mij niet hangen. Struinend door de digitale mappen met nieuwe releases die de redactie voor mijn voeten werpt, lijkt het meer op afval scheiden dan op muziek ontdekken. Cherry-picking, dat geef ik toe. Maar na de zoveelste zaaddodende hipstershit, drumcomputers die klinken alsof ze op een Casio zijn geprogrammeerd, lo-fi bagger opgenomen met een aardappel en – Satan sta ons bij – zelfs een gabber-blackmetalplaat, begin ik me te realiseren dat ik een oude zuurpruim word… nee, ben!
Precies op het moment dat ik de pen in de wilgen wil hangen, struikel ik over Unveiled Nightsky, de nieuwe plaat van het Schotse project Winter Eternal – dat zijn oorsprong in Griekenland heeft. De blauwe hoes ademt 2nd wave-vibes en trekt mijn aandacht. Ik druk op ‘play’, en voor ik het weet zit ik halverwege het album zonder de neiging te krijgen om mijn koptelefoon af te zetten. Aanstekelijke, melodieuze black metal bereikt mijn verwende oren: precies zoals in de jaren ’90, maar dan met een heldere, cleane productie van nu. Noorse sferen à la Ulver worden hier gecombineerd met Zweedse melodieën die doen denken aan Dissection en Sacramentum.
Dit is al het vijfde album van de band. Alles draait bij Winter Eternal om melodie en een intense emotionele sfeer. De tremolo-akkoorden en melodielijnen zijn misschien niet altijd superorigineel, maar liggen verdomd verslavend in het gehoor en bezorgen mij, als echte 90’s kid, een brede grijns van herkenning. De ronkende basgitaar is duidelijk aanwezig in de mix, vult de gitaren harmonieus aan en pakt regelmatig een hoofdrol. Luister bijvoorbeeld naar de baslijn op “Unveiled Nightsky”: schitterend.
Sessiedrummer V. Nuctemeron timmert een solide en professionele basis. Het klinkt allemaal beheerst en gebalanceerd. Blastbeats worden verrijkt met subtiele hi-hat-accenten en interessant cymbalwerk, terwijl ritmes moeiteloos afwisselen met degelijk double bass-stampwerk. Soulreaper blaft zijn intense screams en geeft hoorbaar écht alles. Soms slaat de stem over met een opgekropte emotie die raakt. De aanstekelijke riffs blijven zich steeds gretig in mijn gehoorgang vastbijten. En de intro van “Echoes of a Fallen Crown”, wéér die geweldige baslijnen.
Het album sluit af met het schitterende “Drifting into the Depths of Oblivion”, gespeeld met akoestische gitaren en cello’s. Ook hier waart de geest van Ulver rond, en ik kan een krop in de keel en een verstopte traan niet onderdrukken… Wát een plaat! Winter Eternal bewijst dat black metal nog lang niet dood is.
95/100