English:
No, these are not some Romanian wannabe vampires, draped in velvet and eyeliner, skipping across a foggy graveyard at night to scare the hell out of unsuspecting couples. No theatrical cape-swingers drowning in clove perfume with a morbid obsession for plastic skulls from a party store.
These are four men from Innsbruck, buried deep between the cold mountain peaks of Tyrol, Austria, and believe me, those mountains have probably drained more life out of them than the other way around. For over a decade now, they’ve been terrorizing the world with their uncompromising Blackened Thrash, leaning so heavily into the Black side that Thrash sometimes feels like a forgotten corpse rotting in the basement.
Their sound isn’t some polished spectacle, but a rusty chainsaw ripping straight through your ear canal without mercy. Raw, filthy, and about as subtle as an avalanche hitting you head-on. This is music that doesn’t ask for your attention—it demands it, drags you under, and leaves you feeling like you’ve just spent three nights locked in a damp cellar without daylight or hope.
In short: no cosplay, no romance, no nonsense. Just pure, unfiltered darkness with a strong dose of mountain air and probably a few liters of cheap schnapps.
With this “magic after death,” the band returns with their third full-length album. Their previous effort, Of Sleep and Death (2021), was already very well received and left little doubt about their capabilities. As if that wasn’t enough, the Innsbruck quartet raises the bar yet again.
Once again, they deliver in convincing fashion: a solid, clear production that doesn’t sand off the edges, razor-sharp thrashy guitar riffs that cut like rusted blades through your skull, dynamic and energetic drum work, and on top of that those wonderfully sinister vocals that sound like they were recorded somewhere deep beneath the Alps… probably by candlelight, with something questionable lingering in the air.
From the heavily Black Metal-infused title track, through the more thrashy Thrall, the album tears relentlessly into the insane Set the Tombs on Fire. Without giving you a second to breathe, it barrels forward into the delightfully ’80s-tinged Tuberculosis Reigns, before charging into the energetic and occasionally doomy Poenari by Night, with is tasty bass parts.
The pace is relentless, the variation is strong, and at no point does it feel forced or messy. Each track has its own identity, yet fits perfectly within the greater dark whole.
Once again, a ferocious album from this Austrian quartet, well worth your time, and visually just as compelling thanks to its striking artwork.
Nederlands:
Nee, dit zijn geen Roemeense wannabe-vampieren die in fluweel en eyeliner gehuld ’s nachts over een mistig kerkhof huppelen om nietsvermoedende vrijende stelletjes de stuipen op het lijf te jagen. Geen theatrale cape-zwierders met een overdosis kruidnagelparfum en een morbide fascinatie voor plastic schedels uit de feestwinkel.
Dit zijn vier mannen uit Innsbruck, diep verscholen tussen de kille bergtoppen van Tirol, Oostenrijk, en geloof me, die bergen hebben waarschijnlijk al meer leven uit hen gezogen dan andersom. Al meer dan tien jaar terroriseren ze de wereld met hun compromisloze Blackened Thrash, al ligt de nadruk zo zwaar op de Black dat Thrash er soms bij hangt als een vergeten lijk in de kelder.
Hun sound is geen gepolijste show, maar een roestige kettingzaag die zonder pardon door je gehoorgang wordt gehaald. Rauw, smerig en met de subtiliteit van een lawine recht in je gezicht. Dit is muziek die niet vraagt om aandacht, het eist het, sleurt je mee en laat je achter alsof je net drie nachten in een vochtige kelder hebt doorgebracht zonder daglicht of hoop.
Kortom: geen cosplay, geen romantiek, geen flauwekul. Alleen pure, onversneden duisternis met een flinke scheut berglucht en waarschijnlijk een paar liter goedkope schnaps.
Met deze magie van na de dood komen de heren alweer op de proppen met hun derde volledige album. Hun vorige wapenfeit, Of Sleep and Death uit 2021, viel destijds al bijzonder goed in de smaak en liet weinig twijfel bestaan over hun kunnen. Alsof dat nog niet genoeg was, doen de Innsbruckers er deze keer gewoon nog een schep bovenop.
Ook nu komen ze bijzonder overtuigend voor de dag: een lekkere, heldere productie zonder alle scherpte weg te polijsten, messcherpe thrashy gitaarriffs die als roestige zagen door je trommelvliezen snijden, afwisselende en energieke drumpartijen, en daarbovenop die heerlijk lugubere vocalen die klinken alsof ze ergens diep onder de Alpen zijn opgenomen… waarschijnlijk bij kaarslicht en met iets verdachts in de lucht.
Van het sterk Black Metal-gedrenkte titelnummer, via het meer thrashy Thrall, scheurt het album meedogenloos door naar het waanzinnige Set the Tombs on Fire. Zonder ook maar een moment op adem te komen, denderen de heren verder met het heerlijk naar de jaren ’80 knipogende Tuberculosis Reigns, om vervolgens door te stomen naar het energieke en bij vlagen doomy Poenari by Night, met zijn lekkere basloopjes.
Het tempo ligt hoog, de variatie is groot en nergens voelt het geforceerd of rommelig aan. Elk nummer heeft zijn eigen smoel, maar past tegelijk perfect binnen het grotere, duistere geheel.
Wederom een ruig album van dit Oostenrijks kwartet, zeker de moeite waard en ook weer qua artwork zeer de moeite waard.
87/100
Transilvania:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Invictus Records:
Bandcamp
Instagram
Facebook
Invictus Productions Website