ENGLISH:
It was the early nineties when a raging fire spread across the North. A young Norwegian death metal band made the radical decision to change course entirely. What began as a technically proficient death metal outfit suddenly transformed into something that sounded as if it had crawled out of another dimension. With A Blaze in the Northern Sky in 1992, Darkthrone took a step no one saw coming.
What we heard was not polished studio production, not clinical precision, not technical excess. Quite the opposite. It sounded as if every advantage of professional recording had been deliberately cast aside. The production was filthy, cold, abrasive, like the album had been captured in a damp basement or a tiled bathroom. Yet that very rawness made it revolutionary.
The label initially saw little promise in it. This was no commercial move, no safe bet. And yet, in retrospect, it proved to be a historic decision. Thirty-five years later, thousands of copies sold and countless reissues further, *A Blaze in the Northern Sky* remains one of the cornerstones of the second wave of Norwegian black metal. It was not an album that followed trends, it created them.
The primitive intensity, the icy riffs of Nocturno Culto, and the uncompromising drumming and vision of Fenriz formed a blueprint. An aesthetic in which atmosphere became more important than technique, intention more important than perfection.
And what does this have to do with a one-man formation from Nijmegen, you might ask?
At first glance, perhaps not much. There are no Norwegian forests, no early-nineties controversies, no legendary tape-trading circuits. But the sound Gylve and Ted forged back then, that raw, honest, unfiltered sound, became fertile ground for countless bands worldwide. It became an ethos. That ethos also resonates within Nacior Udun.
This Nijmegen-based one-man project returns to the same foundations: coldness over gloss, atmosphere over virtuosity, authenticity over polished production. No modern over-compression, no sterile clarity, just music that breathes, scrapes, and unsettles. As if the spirit of the early nineties still lingers, now wandering through the streets of Nijmegen.
Across eight tracks divided into two chapters, Nacior Udun convincingly recreates that sound. Nacior Udun’s Lethargo, whom you may also know from Puritan Bone, delivers with The Crooked Axis of Solace and Solitude a compelling, if perhaps slightly dated, debut. Originally released on tape in mid-2025, the album now finally sees its CD release via the Spanish label Profaner Records.
Some seek innovation, others long for a fragment of nostalgia. Fortunately, we are not all drawn to the same flame.
80/100
NEDERLANDS:
Het was begin jaren negentig toen een laaiend vuur zich door het noorden verspreidde. Een jonge Noorse death-metalband besloot radicaal het roer om te gooien. Wat begon als een technisch onderlegde death-metalformatie transformeerde plots in iets wat klonk alsof het uit een andere dimensie kwam. Met A Blaze in the Northern Sky zette Darkthrone in 1992 een stap die niemand had zien aankomen.
Wat we te horen kregen, was geen gepolijste studioproductie, geen klinische perfectie, geen technische overdaad. Integendeel. Het klonk alsof alle voordelen van een professionele opname bewust overboord waren gegooid. De productie was vuil, kil en schurend, alsof het album in een vochtige kelder of op een betegelde wc was vastgelegd. Maar juist dát maakte het revolutionair.
Het label zag er aanvankelijk weinig heil in. Dit was geen commerciële zet, geen veilige keuze. Toch bleek het achteraf een historische beslissing. Vijfendertig jaar later, duizenden verkochte exemplaren verder en talloze herpersingen rijker, wordt A Blaze in the Northern Sky nog steeds beschouwd als een van de fundamenten van de tweede golf Noorse black metal. Het was geen plaat die trends volgde, het creëerde ze.
De primitieve intensiteit, de ijzige riffs van Nocturno Culto en het compromisloze drumwerk en de visie van Fenriz vormden een blauwdruk. Een esthetiek waarin sfeer belangrijker werd dan techniek, intentie belangrijker dan perfectie.
En wat heeft dit te maken met een eenmansformatie uit Nijmegen, hoor ik je denken?
Op het eerste gezicht misschien niet veel. Er zijn geen Noorse bossen, geen jarennegentig-controverse, geen legendarische tape-tradingcircuits. Maar het geluid dat Gylve en Ted toen neerzetten, dat rauwe, eerlijke en ongefilterde geluid, werd de voedingsbodem voor talloze bands wereldwijd. Het werd een ethos.
Ook voor Nacior Udun.
Deze Nijmeegse eenmansformatie grijpt terug naar dezelfde fundamenten: kilte boven glans, sfeer boven virtuositeit, authenticiteit boven productiepoets. Geen moderne overcompressie, geen steriele helderheid, maar muziek die ademt, schuurt en wringt. Alsof de geest van begin jaren negentig nog steeds rondwaart, maar nu door de straten van Nijmegen.
Met acht nummers verdeeld in twee hoofdstukken weet Nacior Udun die sound overtuigend te re-produceren. Nacior Udun’s Lethargo, die je misschien ook kent van Puritan Bone, weet met The Crooked Axis of Solace and Solitude een overtuigend, doch misschien iets gedateerd, debuut uit te brengen. Reeds uitgebracht als tape halverwege 2025 komt dit album nu eindelijk op CD uit via het Spaanse Profaner Records.
Och ja, de ene zoekt naar iets vernieuwd de andere naar een stukje nostalgie, gelukkig houden we niet allemaal van hetzelfde.
80/100
Nacior Udun:
Bandcamp
Profaner records:
Instagram
Bandcamp
Website
Facebook