English:
Manchester, a filthy, grey industrial wasteland that has been spewing its own brand of rot into the world for decades. What started as the Roman settlement Mamucium grew into one of the foulest beating hearts of the Industrial Revolution. Smoke, rust, and sweat are still baked deep into the bricks.
On the Black Metal front, the city doesn’t come clean either. Names like Winterfylleth, Wode, and Inconcessus Lux Lucis crawl out of the same soot-choked gutters. And as if that wasn’t enough grime, there’s also the paranoid sonic warfare of Muslimgauze and the unsavoury scum going by the name Wolfbastard.
Satanic Scum Punks , and honestly, you won’t find a better description. This Black Metal/punk trio has been festering in the underground since 2012 and features, among others, two members of Burial. What they vomit out is pure first-wave decay: rancid riffs, filthy production, and an attitude that reeks of cheap beer, dried blood, and nights that never end.
Thick first-wave vibes, soaked in the sleazy rock ’n roll of Motörhead and the primitive, devilish aggression of Venom. Everything drips with sweat, everything sticks. No polished bullshit, just raw misery shoved straight down your throat.
And honestly? The comparison to Bad Omen isn’t far off. Same kind of filth, same uncompromising racket. This isn’t music you consume, this is music that consumes you, spits you out, and then vomits all over you for good measure.
With titles like Hail Satan Kurwa and Manic Street Creatures of You Fucking Rat, you already know what time it is: Wolfbastard isn’t here to make friends, they’re here to tear everything apart. This isn’t music, this is a punch to the face. Punk and black metal in their most rancid, unfiltered for, blood, sweat, and bile, without any trace of polish or, God forbid, an accordion.
On their fourth album, Wolfbastard proves that this diseased hybrid is far from exhausted. If anything, it sounds sharper, filthier, and more self-assured than ever. The production cuts like a blade without sacrificing an ounce of grim, a rare balance that makes even Hammer The Bastards sound like a warm-up.
This isn’t an album you just “put on.”
This is an album that blindsides you, slams you into the ground, and then kicks you again while you’re down.
Nederlands:
Manchester, de vieze, grauwe industriestad die door de decennia heen al heel wat ranzigheid de wereld in heeft gespuwd. Ooit begonnen als Romeinse nederzetting onder de naam Mamucium, groeide het uit tot een van de smerigste kloppende harten van de Industriële Revolutie. Rook, roest en zweet zitten hier nog steeds in de stenen gebakken.
Op Black Metal-gebied heeft die stad ook geen schone handen. Namen als Winterfylleth, Wode en Inconcessus Lux Luciskruipen uit dezelfde grauwe krochten. En alsof dat nog niet genoeg vuiligheid is, heb je ook nog de paranoïde sonische terreur van Muslimgauze en het ongure gespuis dat luistert naar de naam Wolfbastard.
Satanic Scum Punks, en eerlijk, een betere omschrijving ga je niet krijgen. Dit Black Metal/punk-trio rot al sinds 2012 mee in het circuit en bestaat onder andere uit twee leden van Burial. Wat ze uitkotsen is puur eerste-golf-verderf: ranzige riffs, smerige productie en een attitude die ruikt naar goedkope pils, oud bloed en nachten zonder einde.
Dikke first wave-vibes, doordrenkt met de vuile rock ’n roll van Motörhead en de primitieve, duivelse agressie van Venom. Alles druipt van het zweet, alles kleeft. Geen gepolijste bullshit, maar rauwe ellende recht in je smoel.
En eerlijk? De link met onze eigen Bad Omen is zo gek nog niet. Zelfde soort goorheid, zelfde compromisloze teringherrie. Dit is geen muziek die je netjes consumeert, dit is muziek die je opslokt, uitspuugt en nog een keer over je heen kotst.
Met titels als Hail Satan Kurwa en Manic Street Creatures of You Fucking Rat weet je meteen hoe laat het is: Wolfbastard komt niet om vrienden te maken, maar om alles kort en klein te slaan. Dit is geen muziek, dit is een klap in je smoel. Punk en black metal in hun meest ranzige, ongefilterde vorm, bloed, zweet en tranen, zonder enige vorm van opsmuk of, god verhoede, een accordeonist.
Op hun vierde album bewijst Wolfbastard dat deze smerige kruising nog lang niet uitgekauwd is. Integendeel: het klinkt feller, vuiler en vooral zelfverzekerder dan ooit. De productie is messcherp zonder ook maar iets van de rauwheid in te leveren, een zeldzame balans die ervoor zorgt dat zelfs Hammer The Bastards nu klinkt als een opwarmertje.
Dit is geen plaat die je “even opzet”. Dit is een plaat die je overvalt, tegen de grond werkt en daarna nog een keer natrappen geeft.
85/100
Wolfbastard:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Apocalyptic Witchcraft Recordings:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Website